کاشان

شوقِ عبورِ توست اگر این چنین مرا

بر بامِ کوچه هایِ تماشا کشیده است

آن شب، قرارِ آخرِ ما، بی قراری ات چشمت به راه ساحل و... لحظه شماری ات *** دریا در انتظار دو چشمت نشسته بودجنگل هنوز محوِ «مرا دوست داری» ات فیروزه های اصلِ نشابور مانده اندمبهوتِ چشم هایِ چنین «سبزِ»واری ات در من هزار پنجره _ در من هزار شوقسر می کشد به کوچهٔ صبحِ بهاری ات**یادش بخیر وعده هر شب کنارِ رودرودی که دیده بود شبی بی قراری ات از «زهرخند» و «زخم زبان»هایِ این و آنگم می شدم میانِ دو بازویِ «ماری»ات ای مرهمِ نگاهِ تو آغازِ زندگیبا من «ببین» چه کرد کنون زخمِ کاری ات بیگانه شد بهارِ تو با این درختِ خشک_با من_ رفیقِ موسمِ بی برگ و باری ات پیشِ رقیب گرم غزل خواندنی و من_سر گرمِ دفتری که شود یادگاری ات*دیگر نمانده شوقِ سرودن برای من بگذار در قفس که بمیرد قناری ات محمود نگهداری